Vervlochten

‘Het was niet mijn idee.’ Ze haalt het lepeltje uit haar koffie. Er ligt een grote traagheid in het gebaar. Je wil haar aanraken, maar een hand op een hand maakt het verleden niet lichter. De vraag waarom haar zoon heet zoals hij heet had je niet moeten stellen. Te vervlochten met haar ex. Ongetwijfeld een kolos met tatoeages tot op zijn torso toe. Die chagrijnig de benen nam omdat zoonlief zich meer interesseert in dinosaurussen dan in voetbal. Ze lacht, verlegen. Een eerste afspraakje moet ze te vroeg vinden om het te hebben over een betere papa voor Wolf.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in Honderduit, proza. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s