Hoekje

Daar zit je dan met je geluk. In een hoekje. Een behoorlijk donker hoekje. Morsig ook. Volstrekt ongezellig. Ga nu niet beweren dat een betonnen vloer comfortabel is. En wat een muffe geur. Een mengeling van kattenpis, verschraald bier en etenswaren die de houdbaarheidsdatum sinds jaren hebben overschreden. Als het eind der beschaving een geur heeft, ruikt het als dat hoekje. En daar kruip jij met je geluk. Wie haalt nu zoiets in zijn hoofd? Wat denkt het geluk daarvan? Als je zo bang bent dat iemand het geluk je afhandig maakt, waarom knuffel je het dan niet snel dood?

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in Honderduit, proza. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s