Ketting

Je bent zo klein als een oud meneertje. Zo’n heerlijk verschrompeld oud meneertje. Zo’n rimpelig baasje. Zo eentje die bij de minste beweging beeft alsof hij het epicentrum van een aardbeving is. Elke dag schuifel je door de dag. Elke dag hangt de nacht als een zware ketting rond je enkels. En geen kniptang die sterk genoeg is om je ervan te bevrijden. Ach, alles went. Als oud meneertje relativeer je de dingen kapot. Ook de ketting. Die is er al heel je leven. Al heel je leven ben je de beste maatjes met de nacht en met de dood.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in Honderduit, proza. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s