Lijn

Een rechte lijn. Ze maakt geen omweg meer. Ze zegt: ‘De kortste weg naar waar dan ook is weg van jou.’ En ze verdwijnt. Hoelang je haar ook nakijkt, ze verdwijnt. Ze wordt de laatste stip van een stippellijn tot ook die is weggewist. Daar sta je dan, het is bloedheet, de enige vorm van leven in de lucht is de langgerekte wolk die een vliegtuig achterlaat. Wat als je hier niet vastgenageld stond, maar daarboven tussen twee wildvreemden vastgeklikt zat, waarheen zou je gaan? Het maakt geen donder uit, als er maar regen is. Laat er alsjeblieft regen zijn.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in Honderduit, proza. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s