Categorie archief: gedicht

het gebruikelijke

het gebruikelijke bengelt in de lucht, ongrijpbaar boven onze hoofden, daalt langzaam uit de hemel aan een ragfijn touwtje naar beneden. geen geduld, wel nagelbijten voorkomt dat we als gek beginnen springen. en maar hopen dat niemand anders het gebruikelijke … Lees verder

Geplaatst in gedicht | Een reactie plaatsen

de bal

omdat de bal rond is, rolt de bal voor ons uit. zo dichtbij dat we onze tenen maar hoeven uit te strekken om hem aan te tikken, hem zo’n vaart te geven dat hij in een twee drie uit het … Lees verder

Geplaatst in gedicht | Een reactie plaatsen

sprakeloos

rijdt vandaag niet. de robotstem deelt het overal losjes mee. ze toont niets van ongeloof, mist de krop in de keel. waar is de vaderlijke stem die trilt, meeleeft, ons tegen zijn warmte aandrukt en zegt dat het goed komt. … Lees verder

Geplaatst in gedicht, stadsdichter Gent | 2 reacties

de leegte

de leegte heeft er schoon genoeg van. stram van het lange liggen kruipt ze onder het tapijt uit. moeizaam komt ze overeind, slaat lagen stof van zich af, stelt scherp. de leegte moet het huis uit. ze morrelt aan de … Lees verder

Geplaatst in gedicht, stadsdichter Gent | Een reactie plaatsen

de druppel

ziehier, de druppel. in de druppel balt ons bestaan zich samen. dan hangt hij hoog, dan laag in de lucht de zwaartekracht te jennen. het is moeilijk te zien wat er in de druppel omgaat, ook als we hem met … Lees verder

Geplaatst in gedicht, stadsdichter Gent | Een reactie plaatsen

verdwenen

ze zeggen dat hij verdwenen is, maar zeg ons: is hij hier ooit geweest? kennen ze zijn naam? hebben ze hem ooit uitvoerig gesproken? wat wij van hem hebben gehoord, lijkt hij ons er de man niet naar om zich … Lees verder

Geplaatst in gedicht | Een reactie plaatsen

overleden fiets

handschoenen. muts. sjaal. een tocht te gaan. wij wilden wel weg, maar wij hadden alleen een overleden fiets. die bracht ons nergens meer.

Geplaatst in gedicht | Een reactie plaatsen