Zondagochtend

Je zwaait de deur van de bakkerij open. Je kan er nog net bij. Op zondagochtend is het altijd extra druk. ‘Wat een toeval,’ zeg je tegen je twee buurmannen die vlak voor je in de wachtrij staan. De mannen kijken eerst jou, dan elkaar aan. Een flits van herkenning verschijnt op hun gezicht. ‘Tegenwoordig hebben mijn ogen tijd nodig om te wennen aan de dag,’ zegt een van hen. ‘Maar wel met de auto rijden,’ merk je op. ‘De weg hierheen ken ik blindelings,’ antwoordt hij. De bakkersmeisjes kijken schichtig als jullie met zijn drieën in luid lachen uitbarsten.

Advertenties
Geplaatst in Honderduit, proza | Een reactie plaatsen

Tram

Een oksel in je neus, de zoveelste por in je zij. Is dit misschien een wereldrecordpoging ‘prop zoveel mogelijk mensen in een zo klein mogelijke ruimte’? De volgende keer neem je de auto weer. Geen denken aan dat je ooit opnieuw een voet in een volgestouwde tram zet. Schrap volgestouwde maar. Zelfs als de tram op de chauffeur na leeg is, krijgt men je er niet meer in. Je breekt nog liever een been. Straffer: allebei je benen en je armen erbij. Een tram is iets van de tijd van de postkaarten. Een tram is totaal niet cool op Instagram.

Geplaatst in Honderduit, proza | Een reactie plaatsen

Regen

De gordijnen open. Weer een zonnige dag. De hoeveelste is dat al dit jaar? Je bent de tel kwijt. En je goede relatie met de buren. Vroeger hadden jullie tenminste nog iets om over te klagen. ‘Regen, regen, regen. Houdt het dan nooit op in dit land?’ vroegen jullie elkaar. Dagelijks namen jullie jezelf voor naar het zuiden te verhuizen. Het kwam er nooit van. Jullie werden het nooit eens of het nu Frankrijk, Spanje of Italië moest worden. ‘Fantastisch toch dat we zijn gebleven,’ zeggen je buren afschuwelijk vrolijk. Daar ben je het niet mee eens. Jij wil regen.

Geplaatst in Honderduit, proza | Een reactie plaatsen

Kleurplaat

Jij beslist. Gelukkig maar. Stel je voor dat dat niet zo was. Dat een duistere kracht de macht over je gedachten en handelingen overnam. Dan wil je na een drukke werkweek relaxen met een kleurplaat voor volwassenen, neem je plots een potlood beet dat je helemaal niet wou vastpakken. In geen tijd staat het papier vol met een kleur waar je van nature enige afkeer bij voelt. Erger: de ingekleurde kleurplaat hang je voor het raam. ‘Ik haat die kleur,’ wil je schreeuwen, maar de duistere kracht verhindert je dat. De voorbijgangers zouden je toch niet horen door het hoogrendementsglas.

Geplaatst in Honderduit, proza, Uncategorized | Een reactie plaatsen

Beroemd

‘Zeem de ramen aan de binnenkant maar,’ had je de nieuwe poetsvrouw opgedragen. ‘Behalve dit.’ Ze had van jou naar het raam en weer terug gekeken. ‘U beroemd,’ concludeerde ze. Volmaakte Nederlandstalige zinnen maken, was duidelijk niet haar sterkste kant. Toch had het je een glimlachje ontlokt. Je gezicht was overal in de stad op posters te zien, niet alleen aan je eigen raam. In zoverre had ze gelijk. Maar of beroemd ook bemind betekende, zou pas na de stembusslag blijken. ‘Waar jij vandaan komt, hebben ze toch ook verkiezingen,’ had je gezegd. ‘Ik van Cuba, meneer,’ had ze geantwoord.

Geplaatst in Honderduit, proza | Een reactie plaatsen

Stem

Je bent je stem verloren. Overal heb je ernaar gezocht. In huizen waar er huiveringwekkende gezangen opstijgen. In huizen waar er wekelijks een poetsvrouw langskomt. Zelfs in huizen waar de paddenstoelen op de muren groeien. Al leek het je onwaarschijnlijk dat je ze in dergelijke huizen zou vinden, je kon het er maar op wagen. Je stem heeft een eigen willetje. Op haar eentje zal ze niet terugkeren, zoveel is zeker. Je koestert de hoop dat de eerlijke vinder zo goed zal zijn om je stem ongehavend naar je terug te brengen en dat jullie elkaars gezelschap weer kunnen verdragen.

Geplaatst in Honderduit, proza | Een reactie plaatsen

Datum

In de keuken dateer je met een groene viltstift de eieren die je net uit de kippenren hebt geroofd. Doorgaans malen de kippen daar niet om. Ditmaal hapten ze gretig naar je handen in plaats van naar het legmeel dat je rijkelijk in het rond had gestrooid. Je had je bliksemsnel uit de voeten gemaakt. ‘Ondank is ’s werelds loon,’ mompel je wanneer je de datum op het vierde ei noteert. Eén streep tien. Maar dat is geen datum, denk je, dat zijn mijn schoolresultaten van vroeger! ‘Dat lieg je,’ zou je vader zeggen. ‘Dan zou nul oktober moeten bestaan.’

Geplaatst in Honderduit, proza | Een reactie plaatsen