Beweging #40

An draagt een jas. Niet: An draagt één jas. Eén jas is niet fout. Eén jas is ook wel juist. Maar eigenlijk zeg je: een jas. Een. Aan je secretaire helpt de oudste de jongste bij het huiswerk. Al sta jij in de keuken glazen, bestek en borden door het zeepsop te jongleren, moeiteloos komen de zonnen boven het gerinkel en geklingel uit. Ach, de momenten dat die twee zo met elkaar begaan zijn. Dat de oudste als uitspraakcorrector fungeert, misschien ben jij daar schuldig aan. Onlangs inspireerde iemand je tot een honderduit die je de titel taalnazi meegaf. Nadat je de oudste zon op een kleine grammaticafout hebt gewezen en je beide zonnen op een grote, grote knuffel hebt getrakteerd, springt de taalnazi gezwind zijn fiets op, klaar om tijdens de zoveelste schrijfles waar nodig met vuur te schieten.

Advertentie
Geplaatst in ultrakort, proza, Beweging | Een reactie plaatsen

Beweging #39

Elke dag is er wel iets wat je het verleden in werpt. Daarvoor hoef je niet eens één madeleine in huis te hebben. Vandaag is het de oudste zon die je een aantal maanden terug de tijd in katapulteert. Naar hoe het vorige schooljaar geen al te best einde kende. Iets met hakken, iets met sloot. Naar hoe er te elfder ure werd beslist om hem in een andere school onder te brengen. Naar hoe hij het daar de voorbije maanden deed. Vandaag vraagt hij je toch even het schoolgebouw mee binnen te gaan. Vandaag is bet spannend, niet in het minst voor hem. Vandaag schuift hij niet bij zijn vertrouwde klasgenootjes aan, maar start hij in het zesde. Na een stevige knuffel stapt hij naar de speelplaats. Verdomme, wat ben je trots. De zon heeft een toekomst. Mogelijk een mooie. 

Geplaatst in Beweging, proza, ultrakort | Een reactie plaatsen

Beweging #38

Misschien is het wel in dit leven dat ik de cel in vlieg. Aan het woord is de oudste zon. Nu ja, de oudste. Volgens de berekeningen van de jongste is hij dat niet. De jongste zon heeft er al tien levens op zitten, de oudste nog maar zes. Dat kan alleen maar betekenen dat de allereerste geboorte van de jongste van veel eerder dateert. Misschien, opper je, was hij wel een cro-magnonmens. Vervolgens laat je je namen als Julius Caesar, Napoleon en Lodewijk De Veertiende ontvallen. Al lijkt het je waarschijnlijker dat ze hoefsmid, rattenvanger of simpelweg straatarm waren. Ach, er zijn zoveel stervelingen van wie ze de reïncarnatie kunnen zijn. Mag je iets worden dat je al geweest bent? willen ze weten. Mag best, zeg je. Dan denk ik toch niet dat ik nu de cel in vlieg, zegt de oudste. Die redenering weet je niet helemaal te volgen. Maar het maakt niet uit. Wat ben je dol op hun gekke bokkensprongen. Ze begonnen alle kanten op te springen van zodra jullie van de begraafplaats weg stapten. Of jij dacht dat je ooit terug zou keren? Dood is dood, vond je. En fantasie kan niet levendig genoeg zijn.

Geplaatst in Beweging, proza, ultrakort | Een reactie plaatsen

Beweging #37

Hier, aan deze tafel, heb je vaker gezeten. Al meer dan veertig jaar is het dezelfde. Hier, in deze keuken.  Hier, in deze keuken, rond deze tafel hangt heel wat. Maar nu, nu hangt er stilte. Nu zit je hier alleen. Zonder familieleden. Zonder vrienden. Zonder liefdes. En je blikt terug. En je blik flitst als een kamikaze doorheen de tijd. Tot je blik je geheugen vastpint. Hier, zegt je blik, hier, bekijk dit nog maar eens. En het is moeilijk te schatten hoe oud je precies bent, en nog veel, veel moeilijker is het de leeftijd van je grootmoeder te achterhalen. Maar datgene waarmee jullie bezig zijn, oh ja, dat is onmiskenbaar: pannenkoeken bakken. En ach, ach, wat danst het weer heerlijk in je neusgaten. En blindelings grijp je de koekenpan vast. En een seconde later landt ze hier, hier op deze keukentafel. De gloeiend hete koekenpan die een een gat in het tafellaken brandt. De gloeiend hete koekenpan waaraan jij een vinger verbrandt. Nu, al die jaren later, speur je je vingers af. Waar zat die brandwond ook alweer? Misschien is het dan toch waar, wat de tijd vermag. 

Geplaatst in Beweging, proza, ultrakort | Een reactie plaatsen

Beweging #36

Digitaliseren. Het is een klus. Ook die klus volbreng je. Het schriftje is van kaft tot kaft doorworsteld. Dat voel je vooral in je polsen en je vingertoppen. Dat is de fysieke uiting. Het uit zich ook op andere wijze. Dat uiten gebeurde al tijdens het ratelen over de toetsen. De woorden bliezen je terug. De woorden bliezen je omver. En ook nu het ratelen is opgehouden, blijven ze blazen. Al te vriendelijk is al dat geblaas niet. Wat moet je ermee? Dat weet je, je weet wat het dient te worden, in welke vorm je deze woorden dient te persen. De ontkenningsfase heeft nu lang genoeg geduurd. Al laat je het toetsenbord misschien beter eerst van de toegebrachte pijn bekomen. En die polsen en die vingertoppen van je. En jezelf. En jezelf.

Geplaatst in Beweging, proza, ultrakort | Een reactie plaatsen

Beweging #35

Wat zit je daar te doen? Ging jij niet een hele dag in dat boek daar verdwijnen? – Ja. – En? – Nou ja, toch al een bladzijde of tien. – Wacht. Momentje. Hoe laat is het? Na half negen! De kaarsen branden zelfs al. Dan gaat dat bij jou wel heel erg traag. – Nou nee. Niet bepaald. – Wanneer was dat dan, die tien? – Vanochtend in bad. Na het looptochtje. – Ah. En? Hoe is de kuit? – Gaat wel. Geen last. Rustig aan gedaan. – Vast. Wat kwam er tussen? – Eerst een gedicht. – Een gedicht. En wat met het voornemen te herademen na die klus van de dichtbundel? – Nooit goed geweest in voornemens. Weet je best. – Ja, ja. Eerst, zei je. En daarna? – Daarna nog dit. Hier. Deze bladzijden. – Bladzijden? – Nou ja. – Toch geen tien? – Ben je gek? – Wie is er hier de gek? – Nou ja. Een mens moet wat. – Lezen is ook wat. – Als je wil mag het. – Wat? – Lezen. Dit. Hier. Lees maar. – Zo. Zo. Nou. Nou. En dat heb je? – Hm. Vandaag. – Nou. Dan verdien je nu wel de duik in dat boek. – Misschien. Maar geef eerst eens dat schriftje. Er borrelt net nog een ideetje op. 

Geplaatst in Beweging, proza, ultrakort | Een reactie plaatsen

Beweging #34

Overvalt je de leegte? Overvalt je de leegte nu je er bij gaat neerzitten? Drukt ze jouw schouders neer? Zou ze te vergelijken zijn met de leegte waarover je eenkoppige publiek het eerder vandaag had? Zou die nog groter zijn geweest? De mogelijkheid mag je niet uitsluiten. De leegte overviel het eenkoppige publiek nadat je die ene tekst had voorgedragen. Dat moest. Die voordacht. Omdat. Ach. Je weet waarom. Je hoeft het niet uit te spellen. Nog eerder vandaag ging het voordragen je een pak beter af, in je eentje, in je woonkamer. Dan ging het op den duur zelfs quasi volledig uit het hoofd. Met het eenkoppige publiek naast je vlotte het een pak minder. Struikelen over woorden. Vastklampen aan het blad. Beginnertje. Vertel eens, beginnertje, hoe ga jij met de leegte om nu ze ook jou overvalt?

Geplaatst in Beweging, proza, ultrakort | Een reactie plaatsen

Beweging #33

Wist je dat licht een geur heeft? Druk je neus maar eens in de kussens. Onmiskenbaar. Heerlijk toch.  Ja, toe maar, verdwijn er nog maar eens in. Oké, oké. Dat was lang genoeg. Niet overdrijven. Wat denk je? Hoe zou je het omschrijven? Hm, moeilijk in woorden te vatten, zeg je? Nou. Hoe noemde jij jezelf ook alweer? Was dat niet iets met man en woord? Als je nu eens beter je best doet. Als je nu eens probeert. Echt probeert. Borrelen de woorden dan niet vanzelf op? Je zou toch denken van wel. Hé, waar ga je heen? Waar neem je die mee naartoe? Leg terug! Nu niet de hele dag rondlopen met twee, drie kussens tegen je neus gedrukt. Dat is toch geen zicht. Of is dat jouw manier om er alsnog woorden voor te vinden? Beetje gek, maar goed. Zolang je maar op de juiste komt. Woorden helpen om dingen te herinneren. Want dit wil je je toch herinneren? Lang heugen, zeg je? Ook goed. Ja, er is zoveel vluchtig. Elke geur is vluchtig. Vooral die van licht.

Geplaatst in Beweging, proza, ultrakort | Een reactie plaatsen

Beweging #32

Uit de zee zal de zon oprijzen. In de zee zal ze zich laten zakken. En al ben je ver van welke kustlijn dan ook, het licht zal tot hier reiken. En ja, ook de duisternis die volgt. In dat licht, in die duisternis zullen de dingen gebeuren. En die zal jij dan neerschrijven. De lichte dingen. De duistere dingen. Zoals de zon rijst, zoals de zon zakt, zo natuurlijk is het dat jij naar de pen grijpt. Al ben je een man van weinig woorden, jij bent een man van het woord. Al gebeuren de dingen woordeloos, jij geeft ze een stem. Hoe de dingen die staan te gebeuren zullen klinken, daar heb je het raden naar. Dat is maar goed ook. Kijk. De zon zal rijzen. Luister. De zon zal zakken. Ben je er klaar voor? Voor de lichte dingen? Voor de duistere dingen? Waarlijk? Ruik je het zout al?

Geplaatst in Beweging, proza, ultrakort | Een reactie plaatsen

Beweging #31

Luister naar je lichaam. Je lichaam zegt: linkerscheenbeen. Je lichaam zegt: rechterkuit. Je lichaam zegt: moet dat nu echt? Ja, dat moet echt. Een lichaam is meer dan een paar pijnlijke plekken. De enige toegift die je doet: temporiseren. Vandaag maakt tijd je geen flikker uit. Vandaag draait het om afstand. En ach, doorgaans ebben pijntjes vanzelf weg. Daar kijk je naar uit. Dan kan de gaskraan weer open. Daar denkt je lichaam het zijne van. Dan weer kuit. Dan weer scheenbeen. Vooral kuit. Die laat zijn aanwezigheid goed voelen. Als pijn de kop op steekt, moet je die het hoofd bieden. En als jij eenmaal iets in je hoofd hebt gehaald. Een hoofd is ook een lichaamsdeel. Wat je je in het hoofd haalde: als nu de helft kan, kan straks een hele. En: de helft is slechts een peulschil van vorige week. Dus, tegen beter weten in draaf je verder. Die eekhoorn daar gaat ook niet verpozen als zijn lichaampje zegt: linkerscheenbeen, rechterkuit. Nee, die schiet gewoon, als jij eraan komt, hop, de boom in. Even maakt je pijnlijke grimas plaats voor een glimlach. Een piepklein glimlachje kan er ook van af wanneer je uiteindelijk halt houdt. Er zal een tijd nodig zijn om te herstellen van de schade die jij jezelf met deze halve marathon toebracht. Hoeveel tijd, dat mag je lichaam zeggen. Misschien dat je luistert. 

Geplaatst in Beweging, proza, ultrakort | Een reactie plaatsen