Feiten

De feiten zijn verjaard. Ze hebben taart gegeten, gezongen en dieper in het glas gekeken dan ooit. En dat in de tuin naast de jouwe. Zodat je het goed kon horen. Een ligusterhaag van amper twee meter hoogte houdt feestgejoel niet tegen. Tot tien uur ’s avonds heb je het geduld, één minuut later had je de lokale politie aan de lijn. Of ze alsjeblieft dat feestje konden stilleggen, dat er anders geen eind aan zou komen, dat het vreselijk uit de hand zou lopen. Je bent een goede buur. Het is jouw plicht de feiten tegen zichzelf te beschermen.

Geplaatst in Honderduit, proza | Een reactie plaatsen

bigger, better

i owe the world, every single inch of it. any ant,
any human, anything. everything i build is bigger,
better. the sky is only the beginning.

mister, you should hear me sing when i’m drunk.
and i’m a full-time. so is every belgian.

how much beer can you handle, mister?
do you get romantic?

you know: candle light dinner, a ring, a finger.
tonight is a good night to hold hands, mister,
to dance, to love any ant on the planet.

i can’t stop drinking. everyday i want to owe
the world. i smile when i fall asleep. when i wake
up my head is one hell of a hell hole. how’s yours?

Geplaatst in gedicht | Een reactie plaatsen

Mier

Soms kan je jezelf beter dood houden, maar probeer dat maar eens als mier. Een mier is een dier met ADHD. De godganse dag ren je van hot naar her. Een dutje doen is er niet bij. Zeker niet als je omsingeld bent door een drom mensen. Dan moet je vluchten. Mensen scheppen er een duivels genoegen in om je te vertrappelen of om je van de grond te tillen en je tussen twee vingertoppen fijn te knijpen. Dat beseffen de handvol hersencellen die je rijk bent. Je handvol hersencellen zou die hele mensheid zo graag te slim af zijn.

Geplaatst in Honderduit, proza | Een reactie plaatsen

Kruiswoordraadsel

Er staat maar een kruiswoordraadsel per dag in de krant. Daar vul je de tijd niet mee. Je vult de tijd met het steeds moeizamer aankleden, geen schoen die je voeten niet kwelt. De wandeling naar de krantenwinkel duurt lang, alsof die winkel elke dag een paar huizen opschuift. Met de krant onder de arm lijkt ook je eigen huis opgeschoven. Eindelijk thuis maal je koffiebonen, smeer je vier beschuiten, geniet je van een kopje. Pas dan vouw je de krant open en diep je een potlood op. Op dagen dat je niet een keer moet gommen, regent het niet.

Geplaatst in Honderduit, proza | Een reactie plaatsen

Stof

Je bijt in het stof. Stof is het nieuwe goud. Gezonder dan bananen, kiwi’s en andere exoten. Het is een fabeltje dat fruit de grootste bron van vitaminen is. Stof herbergt er heel wat meer. En het smaakt beter ook. Het vraagt inspanning om driemaal daags voldoende stof te verzamelen, maar voor een exquis maal moet je wat over hebben. De mens is niet meer gewoon om appels van bomen te plukken. De mens denkt dat appels groeien in de schaaltjes uit de supermarkt. De mens is blind voor alle lekkers dat zomaar in elk huis voor het oprapen ligt.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Mug

Je maakt van een mug een olifant. Daar ben je niet op één twee drie mee klaar. Daar kruipt tijd in. Zo’n mug hang je niet snel even aan de fietspomp om op te blazen. Dat vereist een andere aanpak. Voorzichtig hou je de mug tussen een pincet, in de hoop ze niet tot moes te knijpen. Je houdt een rietje ter hoogte van haar mondje en blaast en blaast. Als je bijna geen adem meer hebt, begint ze toch te zwellen. Dan pas komt de fietspomp van pas. Na tien uur staat er eindelijk een olifant in de woonkamer.

Geplaatst in Honderduit, proza | Een reactie plaatsen

Likken

Je likt je wonden. Liever lik je aan ijsjes en aan meisjes. Maar de diepvriezer is leeg, de winkels zijn gesloten en er is slechts één kant van het bed beslapen. Om toch iets te likken te hebben, bonkte je zolang met je hoofd tegen de muur tot het bloed over je wangen sijpelde. Dat bleek geen briljant idee. Met je tong kwam je noch bij het bloed noch bij de hoofdwond. Had je maar meteen een gat in de muur geslagen. Het meisje dat gisteren nog bij je in bed lag, zal geen compliment meer geven over je handen.

Geplaatst in Honderduit, proza | Een reactie plaatsen